Με κοινωνική ειρήνη μπορούμε να αλλάξουμε την Ελλάδα

Ομιλία του υπουργού Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, στο Συνέδριο του Economist

«Η κοινωνική ειρήνη είναι η προϋπόθεση για να μπορέσουμε ν’ αλλάξουμε την Ελλάδα» τόνισε ο υπουργός Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, μιλώντας σήμερα, Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου, στο συνέδριο του Economist.

«Εάν όμως δεν υπάρχει κοινωνική σταθερότητα, κοινωνική ειρήνη, εάν δεν υπάρχει αλληλεγγύη μεταξύ μας, εάν δεν υπάρξει το στοιχείο της ενότητας του ελληνικού λαού αυτή την εποχή, δε θα μπορέσουμε να πετύχουμε τους στόχους, δηλαδή ν’ αλλάξουμε την Ελλάδα» επισήμανε ο υπουργός και συμπλήρωσε: «Αλίμονο εάν σήμερα εδώ είμαστε απλοί διαχειριστές της κατάστασης του χρέους και του ελλείμματος. Μπορεί να πετύχουμε, με τη βοήθεια των εταίρων μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Όμως έτσι, δεν θα μας γράψει η ιστορία, παρά μόνο σα διαχειριστές της τρέχουσας πραγματικότητας της χρεοκοπίας της χώρας και τίποτε παραπάνω».

«Στην Ελλάδα έχουμε ένα κράτος το οποίο ξοδεύει περισσότερα απ’ όσα εισπράττει, ως κοινωνία καταναλώνουμε περισσότερα απ’ όσα παράγουμε και ως οικονομία εισάγουμε περισσότερα απ’ όσα εξάγουμε», είπε χαρακτηριστικά ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης και τόνισε την ανάγκη για άμεση αλλαγή του μοντέλου ανάπτυξης της χώρας. Αναφέρθηκε μάλιστα στο ολοκληρωμένο σχέδιο για την αναστήλωση της πραγματικής οικονομίας που υλοποιεί το Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, και το οποίο βασίζεται σε τέσσερις βασικούς άξονες:

1. Την εξωστρέφεια της ελληνικής οικονομίας.
2. Τη δημιουργία ενός φιλικού περιβάλλοντος για την επιχειρηματικότητα.
3. Την αποτελεσματική και άμεση αξιοποίηση των κοινοτικών πόρων.
4. Την προσέλκυση άμεσων ξένων επενδύσεων.

Ήδη, όπως ανέφερε ο κ. Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, τα πρώτα θετικά αποτελέσματα από την εφαρμογή αυτών των πολιτικών είναι ορατά. Ενδεικτική είναι η αλματώδης αύξηση των εξαγωγών κατά 40% στο πρώτο επτάμηνο του 2011, η αναρρίχηση της χώρας σε υψηλότερες θέσεις στη βαθμολόγηση διεθνών εκθέσεων για το επιχειρηματικό περιβάλλον, όπως αυτή του ΟΟΣΑ, η επιτάχυνση και αναδιοργάνωση του προγράμματος του ΕΣΠΑ, με όφελος 14 δις ευρώ και την επανεκκίνηση μεγάλων έργων, η προσέλκυση μεγάλων επενδύσεων με την ενεργοποίηση του Fast Track (ήδη ξεκινά υλοποίηση έργων 1,1 δις ευρώ), η ενεργοποίηση και άμεση και διαφανής λειτουργία του νέου επενδυτικού νόμου, η δημιουργία συνθηκών ρευστότητας με σταθερή εκταμίευση πόρων από προγράμματα του ΕΣΠΑ, με χρηματοδοτικά προγράμματα μέσα από το ΕΤΕΑΝ κλπ.

Αλίμονο εάν σήμερα εδώ είμαστε απλοί διαχειριστές της κατάστασης του χρέους και του ελλείμματος. Μπορεί να πετύχουμε, με τη βοήθεια των εταίρων μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Όμως έτσι, δεν θα μας γράψει η ιστορία, παρά μόνο σα διαχειριστές της τρέχουσας πραγματικότητας της χρεοκοπίας της χώρας και τίποτε παραπάνω.

Καταλήγοντας ο υπουργός στην ομιλία του, αναφέρθηκε στην ανάγκη να ληφθεί άμεσα μια απόφαση μέσα από ένα δίλημμα: «Ή θα προχωρήσουμε όλοι μαζί συντεταγμένα για την οριστική διάσωση της χώρας και την οριστική αλλαγή του μοντέλου ανάπτυξης και του μοντέλου διοίκησης συνολικά της χώρας και του πολιτικού συστήματος και των θεσμών, ή δε θα πάμε ενωμένοι, δε θα πάμε συντεταγμένα και θα οδηγηθούμε σε καταστροφή».

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ομιλίας του υπουργού:

Ευχαριστώ θερμά για μια ακόμη φορά τον Economist για την πρωτοβουλία που πήρε κι εφέτος να οργανώσει αυτό το πολύ σπουδαίο συνέδριο, ευχαριστώ και όλους εσάς για την παρουσία σας. Χαιρετίζω την παρουσία όλων των συνομιλητών εδώ στο πάνελ.

Η αναφορά στο παρελθόν δεν έχει καμία αξία παρά μόνο αν μέσα από αυτήν μπορεί κανείς να γεφυρώσει το παρελθόν με το παρόν και να εξάγει τ’ αναγκαία συμπεράσματα, τα οποία πρέπει να οδηγήσουν σε νέες πολιτικές και κυρίως σε μη επανάληψη του παρελθόντος όταν αυτό διακρίνεται από λάθη και παραλείψεις.
Πρέπει να συνομολογήσουμε τρία πράγματα: Στην Ελλάδα έχουμε ένα κράτος το οποίο ξοδεύει περισσότερα απ’ όσα εισπράττει, ως κοινωνία καταναλώνουμε περισσότερα απ’ όσα παράγουμε και ως οικονομία εισάγουμε περισσότερα απ’ όσα εξάγουμε.

Αυτή είναι μια πραγματικότητα κυρίως των τελευταίων 20 χρόνων διότι η Ελλάδα υπήρξε και με άλλα χαρακτηριστικά πιο παραγωγική και πιο εξωστρεφής τις περασμένες δεκαετίες και μάλιστα την ώρα που βγαίνοντας από τα αποκαΐδια του εμφυλίου πολέμου, κατόρθωσε ν’ αναπτύξει την οικονομία της με εντυπωσιακούς, θα έλεγα ρυθμούς και ταυτόχρονα να δημιουργήσει μια παραγωγή η οποία οδήγησε και σ’ εξαγωγές.

Εγώ τουλάχιστον από παιδί θυμάμαι αυτή την Ελλάδα. Θυμάμαι μια Ελλάδα απολύτως παραγωγική, σ’ έναν πολύ μεγάλο βαθμό εξαγωγική, θυμάμαι όμως κάτι το οποίο κάθε φορά τώρα ως πολιτικός που το αναλογίζομαι, αντιλαμβάνομαι ότι έχουμε αποτύχει. Είναι το ζήτημα της εργασίας.

Η εργασία είναι μια μεγάλη αξία, μια ανθρώπινη αξία που δίνει στον άνθρωπο την προστιθέμενη αξία. Που δίνει στον άνθρωπο ένα κεφάλαιο αξιακό και ανθρώπινο. Αυτή η αξία σήμερα έχει χαθεί. Και είναι ζητούμενο. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της αποεπένδυσης στη χώρα, ήταν το αποτέλεσμα της αποβιομηχάνισης της χώρας, της απομάκρυνσης των επενδύσεων και τελικά της απώλειας της παραγωγής μας, της παραγωγικής μας βάσης, της απώλειας των εξαγωγών και τελικά της απώλειας της ψυχής μας εν τέλει.
Εννοώ, η απώλεια της ψυχής μας, ότι στραφήκαμε στην κατανάλωση και χάσαμε ένα μεγάλο κεφάλαιο που ήταν ο κόπος και η εργασία, η αξία μας αυτή η μεγάλη.

Αναφέρω όλη αυτή τη μικρή ιστορική αναδρομή, ακριβώς για να περάσω στο σήμερα και να πω ότι αυτό το οποίο πρέπει να διαφυλάξουμε σήμερα, είναι δυο πράγματα. Το ένα είναι να διαφυλάξουμε αυτό το οποίο χτίσαμε με κόπο όλα αυτά τα χρόνια, διότι αυτό που χτίστηκε τις τελευταίες δεκαετίες δεν ήταν προϊόν ενός θαύματος από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά στη μεγάλη του πλειοψηφία ήταν προϊόν κόπου, ιδρώτα και εργασίας. Ιδιαίτερα από τις προηγούμενες γενιές, αυτές οι οποίες βγήκαν μέσα από τις στάχτες του πολέμου.

Ή θα προχωρήσουμε όλοι μαζί συντεταγμένα για την οριστική διάσωση της χώρας και την οριστική αλλαγή του μοντέλου ανάπτυξης και του μοντέλου διοίκησης συνολικά της χώρας και του πολιτικού συστήματος και των θεσμών, ή δε θα πάμε ενωμένοι, δε θα πάμε συντεταγμένα και θα οδηγηθούμε σε καταστροφή.

Αυτή την αξία οφείλουμε εμείς σήμερα, να τη διαφυλάξουμε και να την παραδώσουμε στις αυριανές γενιές, ακόμα μεγαλύτερη, διότι υπάρχει κίνδυνος να τη χάσουμε αυτή την αξία και να παραδώσουμε σκουπίδια. Το δεύτερο το οποίο έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε, είναι η κοινωνική ειρήνη και η κοινωνική συνοχή. Η κοινωνική ειρήνη είναι η προϋπόθεση για να μπορέσουμε ν’ αλλάξουμε την Ελλάδα, να πατήσουμε στη σημερινή κατάσταση και ν’ αλλάξουμε την Ελλάδα.

Εάν όμως δεν υπάρχει κοινωνική σταθερότητα, κοινωνική ειρήνη, εάν δεν υπάρχει αλληλεγγύη μεταξύ μας, εάν δεν υπάρξει το στοιχείο της ενότητας του ελληνικού λαού αυτή την εποχή, δε θα μπορέσουμε να πετύχουμε τους στόχους, δηλαδή ν’ αλλάξουμε την Ελλάδα. Και λέω ν’ αλλάξουμε την Ελλάδα γιατί αυτό οφείλουμε να επιχειρήσουμε.

Αλίμονο εάν σήμερα εδώ είμαστε απλοί διαχειριστές της κατάστασης του χρέους και του ελλείμματος. Μπορεί να πετύχουμε, με τη βοήθεια των εταίρων μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Όμως έτσι, δεν θα μας γράψει η ιστορία, παρά μόνο σα διαχειριστές της τρέχουσας πραγματικότητας της χρεοκοπίας της χώρας και τίποτε παραπάνω.

Οφείλουμε λοιπόν ν’ αλλάξουμε την Ελλάδα. Και αυτό τουλάχιστον για μένα είναι βαθιά μου πίστη. Και είναι και βαθιά μου αξία πολιτική και αυτό επιχειρούμε και ως κυβέρνηση, ν’ αλλάξουμε ριζικά το πολιτικό σύστημα, τους θεσμούς, ν’ αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούμε συνολικά σαν κοινωνία και σα χώρα μα κυρίως ν’ αλλάξουμε την οικονομία.

Να πάμε από την οικονομία του κράτους, στην οικονομία του τίποτα ουσιαστικά και την οικονομία των εισαγωγών, να πάμε σε μια οικονομία παραγωγική με μεγάλη παραγωγική δομή και βάση που έχει δυνατότητα να φτιάξει η χώρα, μια οικονομία που θα στηρίζεται στην ανταγωνιστικότητα και μια οικονομία που θα στηρίζεται στην εξωστρέφεια.

Αυτά τα τρία βασικά χαρακτηριστικά, τα τρία θεμέλια, οι τρεις πυλώνες που πρέπει να στηρίξουν τη νέα οικονομία της χώρας και τη νέα Ελλάδα. Βασισμένες στη γνώση, στην εκπαίδευση, πράγμα στο οποίο έχουμε εμείς οι Έλληνες πολύ μεγάλη έφεση.

Γι’ αυτή λοιπόν την Ελλάδα γίνονται μια σειρά από βήματα τον τελευταίο καιρό. Πρώτα πρώτα για τη στήριξη της πραγματικής οικονομίας. Η πραγματική οικονομία περνάει μέσα από την επιτάχυνση, την υλοποίηση της απορρόφησης των κοινοτικών πόρων. Θέλω να σας πω ότι έχουμε κάνει πολύ σπουδαία βήματα αυτή την εποχή, προσπαθούμε ν’ απογειώσουμε ένα πρόγραμμα 15 περίπου δισεκατομμυρίων ευρώ με στόχο να κινήσουμε την πραγματική οικονομία μέσα από δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις.
Και η προσπάθεια αυτή πάει καλά. Σήμερα είναι στην Αθήνα για μια ακόμη φορά μετά από μια εβδομάδα πάλι και θα μείνει τρεις μέρες εδώ ο Επίτροπος Περιφερειακής Πολιτικής, ο κ. Χαν ο οποίος συζητά μαζί μας, με τους Περιφερειάρχες, τους Υπουργούς, προκειμένου να επιταχύνουμε την απορρόφηση αυτού του προγράμματος σε συνδυασμό με την Επιτροπή, την Task Force για την Τεχνική Βοήθεια υπό τον κ. Ράιχενμπαχ, η οποία είναι και αυτή εδώ και άρχισε να συνομιλεί μαζί μας, προκειμένου να δούμε με ποιον τρόπο θα μας στηρίξουν τεχνικά και επιστημονικά με την εμπειρία και το know how που διαθέτουν έτσι ώστε να γίνουμε πιο αποτελεσματικοί στην αλλαγή του κράτους και στην αποτελεσματικότητά του.

Εάν όμως δεν υπάρχει κοινωνική σταθερότητα, κοινωνική ειρήνη, εάν δεν υπάρχει αλληλεγγύη μεταξύ μας, εάν δεν υπάρξει το στοιχείο της ενότητας του ελληνικού λαού αυτή την εποχή, δε θα μπορέσουμε να πετύχουμε τους στόχους, δηλαδή ν’ αλλάξουμε την Ελλάδα.

Ο δεύτερος τομέας στον πυλώνα της πραγματικής οικονομίας, είναι οι ιδιωτικές επενδύσεις. Πριν από λίγες μέρες, ανακοίνωσα ότι η Επιτροπή Στρατηγικών Επενδύσεων ανακοίνωσε 1,1 δις επενδύσεις, οι πρώτες με τη διαδικασία του fast track. Ανακοινώσαμε πριν από ένα μήνα περίπου τις επενδύσεις με το νέο επενδυτικό νόμο.
Θέλω να σας πω, επειδή βλέπω και συναδέλφους που ασχολήθηκαν με το ζήτημα, για τη νέα Ελλάδα, αυτή που επιχειρούμε να χτίσουμε, τι σημαίνει ο νέος επενδυτικός νόμος. Ο παλαιός επενδυτικός νόμος ακόμα και σήμερα εξετάζει, όπως ξέρετε πολλοί από σας, γιατί το υφίστασθε, επενδυτικά σχέδια του 2007 και του 2008. Έχουμε ακόμα 1.200 σχέδια.

Με το νέο επενδυτικό νόμο έγινε η προκήρυξη 1η Μαΐου, 31 Μαΐου επιβλήθηκαν όλα τα επενδυτικά σχέδια, 145 – ελάχιστα δηλαδή, 750 εκατομμύρια λόγω της κρίσης επενδυτικά σχέδια. Όλη τους η αξιολόγηση από δύο τυχαία επιλεγέντες αξιολογητές έγινε ηλεκτρονικά και τελείωσε στις 20 Αυγούστου και σήμερα οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να ξεκινήσουν την επένδυσή τους.
Και το πιο σημαντικό: Δεν είχε καμία επαφή ο επενδυτής με το κράτος, μα κανέναν εργαζόμενο. Όλα έγιναν ηλεκτρονικά. Η μόνη επαφή ήταν ένας φάκελος που κατατέθηκε στο Γραφείο Υποδοχής Επενδυτών που έχει έδρα σε κάθε περιφέρεια της χώρας και τίποτε άλλο. Αυτή είναι η διαφορά του καινούργιου με το παλιό, οι νέες λοιπόν επενδύσεις.

Και βέβαια, οι άμεσες ξένες επενδύσεις που πρέπει να έρθουν στην Ελλάδα, γιατί αυτές θα δώσουν προστιθέμενη αξία και εισαγόμενη ρευστοποίηση στην αγορά και θέσεις απασχόλησης. Γίνεται μια μεγάλη προσπάθεια λοιπόν προς την κατεύθυνση αυτή και διμερώς επιχειρούμε με πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι μόνο, προκειμένου να προσελκύσουμε νέες επενδύσεις και πιστεύω, το επόμενο χρονικό διάστημα θα έχουμε μια σειρά από καλά νέα καθώς και Έλληνες επενδυτές οι οποίοι μέσα σ’ αυτή τη δύσκολη περίοδο επιχειρούν ν’ ανασυγκροτήσουν τις επιχειρήσεις τους.

Το δεύτερο μεγάλο εγχείρημα, ο δεύτερος μεγάλος πυλώνας είναι ο πυλώνας της αλλαγής του επιχειρηματικού περιβάλλοντος. Η χώρα μας δε διακρινόταν και τόσο πολύ και δε διακρίνεται τόσο πολύ για την ελκυστικότητά της στις επενδύσεις, για το λόγο ότι το κράτος μας δεν είναι φιλικό, δεν είναι ελκυστικό, δεν είναι φιλόξενο για το λόγο ότι υπάρχουν μια σειρά από διαδικασίες δαιδαλώδεις που δημιουργούσαν προβλήματα και σκοπέλους στην επενδυτική προσπάθεια.

Αυτή τη στιγμή λοιπόν αλλάζουμε ριζικά το επιχειρηματικό περιβάλλον και αυτό φαίνεται και στις διεθνείς αξιολογήσεις της χώρας. Ήδη από την πλευρά του ΟΟΣΑ πήραμε 14 θέσεις πάνω, εξαιτίας του «οne stop shop», της «υπηρεσίας μιας στάσης», όπου περίπου 3.000 επιχειρήσεις ιδρύθηκαν όλο αυτό το χρονικό διάστημα με αρκετά προβλήματα ακόμα, γιατί είναι η αρχή για την ίδρυση επιχειρήσεων σε μια μέρα και σ’ ένα σημείο, με το μισό κόστος.

Ο νέος νόμος για τις αδειοδοτήσεις που σε λίγο θα είναι πλήρως εφαρμόσιμος με τα Προεδρικά Διατάγματα και τις Υπουργικές Αποφάσεις που βγαίνουν. Επίσης, σε λίγες μέρες θ’ ανακοινώσουμε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα σε συνεργασία με την τρόικα, κατάργησης 72 περίπου εμποδίων τα οποία υπάρχουν στην ελληνική Δημόσια Διοίκηση που αφορούν την επιχειρηματικότητα. Θα τα καταργήσουμε μ’ ένα νόμο πολύ φιλόδοξο προκειμένου η χώρα μέχρι τέλος του χρόνου να είναι απολύτως διαφορετική σε ό,τι αφορά το επιχειρηματικό της περιβάλλον.

Και νομίζω ότι αυτό είναι ένα μεγάλο εγχείρημα το οποίο πρέπει να γίνει, το οφείλουμε και στις επόμενες γενεές αλλά το οφείλουμε και σε μια υπόσχεση ότι πρέπει να δημιουργήσουμε ένα νέο κράτος, μια νέα Δημόσια Διοίκηση και μια νέα Ελλάδα.

Ο τρίτος πυλώνας έχει να κάνει με το ζήτημα της ρευστότητας. Γνωρίζετε όλοι πολύ καλά και ιδιαίτερα οι συνομιλητές μας εδώ στο πάνελ, είναι σημαντικό το πρόβλημα. Μάλλον θα έλεγα ότι είναι φοβερό πρόβλημα. Και μάλλον θα έλεγα ότι είναι μια θηλιά στο λαιμό της χώρας. Πνίγει υγιέστατες επιχειρήσεις κάθε μέρα και αυτό είναι μια ήττα ξέρετε.

Τι κάνουμε προς την κατεύθυνση αυτή: Ασφαλώς δεν πρόκειται να λυθεί οριστικά το ζήτημα εάν δεν υπάρξουν λύσεις πάνω στο συνολικότερο πρόβλημα το συστημικό της χώρας για τη ρύθμιση του χρέους. Αλλά όσο καιρό κρατήσει αυτή η εκκρεμότητα, εμείς από την πλευρά μας κάνουμε μια σειρά από κινήσεις.

Ιδρύσαμε το ΕΤΕΑΝ το οποίο υπέγραψε και υπογράφει σε λίγες μέρες συμβάσεις με τις Τράπεζες, αξίας 900 εκατομμυρίων ευρώ. Δεν έχω αυταπάτες ότι θα τρέξουν αυτά τα προγράμματα ρευστότητας διότι έχουν προβλήματα οι Τράπεζες πολύ σημαντικά. Δικαιολογημένα, σ’ έναν πολύ μεγάλο βαθμό.

Όπως επίσης είμαστε σε μια διαπραγμάτευση αυτές τις μέρες με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή προκειμένου να οργανώσουμε την υλοποίηση ενός προγράμματος 500 εκατομμυρίων ευρώ για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις της χώρας, μια διαπραγμάτευση η οποία οδηγεί στην ερμηνεία, στη σωστή ερμηνεία και με βάση τις ανάγκες μας των κοινοτικών κανονισμών έτσι ώστε ν’ αποκτήσουμε ρευστότητα για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις πέραν των επενδύσεων και ένα κεφάλαιο κίνησης το οποίο θα συνδέεται με τις επενδύσεις έτσι ώστε το επόμενο χρονικό διάστημα, τους επόμενους μήνες να διοχετεύσουμε στην αγορά ρευστότητα απευθείας στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις από την πλευρά μας.

Είμαι σίγουρος ότι θα έχουμε καλά νέα σ’ αυτό τον τομέα έτσι ώστε ν’ αναπληρώσουμε εν μέρει το τεράστιο και φοβερό πρόβλημα της ρευστότητας. Και να προσθέσω ότι από τη δική μάς την πλευρά γίνεται μια μεγάλη επίσης διαπραγμάτευση με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων η οποία και αυτή είναι έτοιμη κάτω από κάποιες προϋποθέσεις, το επόμενο χρονικό διάστημα μέχρι τέλος του χρόνου ν’ αλλάξει το τοπίο της ρευστότητας σ’ ένα σημαντικό βαθμό στη χώρα μας.

Τέλος, είναι μια σημαντική εξέλιξη το ότι εμείς θέλουμε να ιδρύσουμε μια επενδυτική Τράπεζα στη χώρα. Δεν αναφέρομαι σ’ εμπορική Τράπεζα, αναφέρομαι σε επενδυτική Τράπεζα, μια επενδυτική Τράπεζα που τη συζητάμε αυτή τη στιγμή κυρίως με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τη Γερμανία, προκειμένου ν’ αποκτήσει η χώρα αυτή τη δομή η οποία θα δώσει τη δυνατότητα τα επόμενα χρόνια η Ελλάδα να μπορέσει να χρηματοδοτήσει τις μεγάλες αναπτυξιακές επιλογές που έχουν σχέση με τις μεγάλες υποδομές, τις επενδύσεις στην ενέργεια, τον τουρισμό και μια σειρά άλλες μεγάλες αναπτυξιακές επιλογές που θα κάνουμε.

Τέλος, θέλω να σας πω και κάτι εξαιρετικά ελπιδοφόρο το οποίο κάνουμε στο Υπουργείο και κάνετε εσείς οι επιχειρηματίες μαζί μ’ εμάς. Αναφέρομαι στην εξωστρεφή Ελλάδα, αναφέρομαι στις εξαγωγικές επιχειρήσεις. Αναφέρομαι σ’ ένα θαύμα που έχει γίνει τα δυο τελευταία χρόνια όπου οι εξαγωγές μας αποτελούν το 10% του ΑΕΠ της χώρας, περίπου 20 και πλέον δισεκατομμύρια ευρώ.
Αναφέρομαι σε μια προσπάθεια γιγαντιαία που γίνεται από τις εξαγωγικές επιχειρήσεις για ν’ αναπληρώσουν τα ελλείμματα και τις ζημιές της εσωτερικής αγοράς. Και σ’ αυτό τον τομέα γίνεται μεγάλη προσπάθεια από την πλευρά μας, ήδη τρέχει ένα πρόγραμμα, το «Ανταγωνιστικότητα – Εξωστρέφεια» που περιλαμβάνει περίπου 1.000 επιχειρήσεις, κάτι λιγότερο από 1.000 επιχειρήσεις.

Ήδη σε λίγες μέρες ψηφίζουμε στη Βουλή νόμο που απλοποιεί πλήρως τις διαδικασίες εξαγωγής, δηλαδή να δημιουργήσουμε και στον εξαγωγικό τομέα το “one stop shop”, το “single window”, το οποίο θα μπορέσει ν’ αποτελέσει την Υπηρεσία μέσα από την οποία ο εξαγωγέας θα διακινεί με ένα δικαιολογητικό όλη του την εξαγωγική διαδικασία αντί για την πολλαπλή προσπάθεια που κάνει σήμερα με τεράστιες δαπάνες και με πολύ κόπο και τα γνωστά προβλήματα.

Οι εξαγωγές λοιπόν αποτελούν την ελπίδα της ελληνικής οικονομίας, αποτελούν τη βάση για τη νέα Ελλάδα, το νέο μοντέλο ανάπτυξης και από την πλευρά μας θα τύχουν περαιτέρω υποστήριξης. Ήδη ανακοινώσαμε πριν από λίγες μέρες και υλοποιείται αυτή τη στιγμή ένα πρόγραμμα μέσω του ΑΕΠ όπου όποιες επιχειρήσεις είναι ασφαλισμένες στον ΑΕΠ δανείζονται προκειμένου να εκτελέσουν την παραγγελία τους και επιστρέφουν σε δυο μήνες πίσω τα χρήματα. Είναι μια τεράστια διευκόλυνση.
Σε λίγες μέρες λοιπόν με την ανακοίνωση των προγραμμάτων για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις θα υπάρξουν περαιτέρω ανακοινώσεις για τη ρευστότητα των εξαγωγικών επιχειρήσεων.

Αυτή λοιπόν είναι η προσπάθεια που κάνουμε, στηριγμένη σ’ αυτούς τους τρεις πυλώνες. Αντιλαμβάνομαι τη δυσκολία μέσα στην οποία βρίσκεστε και κινείστε όλοι, αλλά νομίζω ότι πρέπει να πάρουμε μια απόφαση μέσα από ένα δίλημμα: Ή θα προχωρήσουμε όλοι μαζί συντεταγμένα για την οριστική διάσωση της χώρας και την οριστική αλλαγή του μοντέλο ανάπτυξης και του μοντέλο συνολικά διοίκησης της χώρας και του πολιτικού συστήματος και των θεσμών, ή δε θα πάμε ενωμένοι, δε θα πάμε συντεταγμένα και θα οδηγηθούμε σε καταστροφή.

Και δεν είναι ένα δίλημμα το οποίο τίθεται κινδυνολογικά ή τίθεται με στόχο να δημιουργήσει περαιτέρω ψυχώσεις, αλλά είναι ένα υπαρκτό ερώτημα για τον καθέναν από μας και για όλους μαζί.
Ευχαριστώ πολύ.